Boeing, Boeing

Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4). 

Marc Camoletii
„Boeing, Boeing”
Przekład: Bartosz Wierzbięta
Reżyseria, opracowanie muzyczne: Jakub Firewicz
Asystent reżysera: Arkadiusz Wójcik
Scenografia: Wojciech Stefaniak
Ruch sceniczny: Jarosław Staniek
Kostiumy: Anna Poniewierska
Obsada: Sebastian Jasnoch, Jakub Kryształ, Arkadiusz Wójcik, Aleksandra Bogulewska, Karolina Kleniewska, Diana Krupa

„Boeing, Boeing” to rekordzista wśród komedii - sztuka wpisana do Księgi Guinnessa za największą liczbę wystawień. Do dziś jest grana z wielkim powodzeniem w kilkudziesięciu krajach na całym świecie. Jej autorem jest Marc Camoletti - francuski autor, który z niezwykłą precyzją i intuicją potrafi budować komediową fabułę. Na polskich scenach sztukę „Boeing, Boeing” oglądać można w brawurowym tłumaczeniu Bartosza Wierzbięty.

Główny bohater komedii „Boeing, Boeing” ma nie tylko bogate CV, ale i życie uczuciowe. Ma trzy narzeczone… Każda z nich jest stewardesą i każda uważa, że jest dla Maksa tą jedną jedyną. Dzięki rozkładom lotu, zmianie stref czasowych i… wsparciu nieocenionej pomocy domowej, udaje mu się skutecznie ukryć przed kolejnymi narzeczonymi istnienie pozostałych. Co się stanie, kiedy Maksa odwiedzi jego dawny, niepozorny przyjaciel? Czy pomoże Maksowi „miękko wylądować” czy może zafunduje mu prawdziwą „katastrofę w przestworzach”? Czy uwielbiana przez widzów kultowa pomoc domowa Nadia pomoże jej zapobiec?

Ta premiera będzie hołdem dla Giovanny’ego Castellanosa, reżysera „Boeing, Boeing” - spektaklu, który przez kilka lat graliśmy na naszej Dużej Scenie. Giovanny miał reżyserować w naszym Teatrze, myślał także o nowej wersji naszego „Boeinga…”. Nie zdążyliśmy, odszedł nagle w czasie pandemii w wieku zaledwie 40 lat. Był człowiekiem z ogromnym apetytem na życie, twórcą o wielkim poczuciu humoru. W realizacji Castellanosa w rolę Maksa wcielał się Jakub Firewicz, był także asystentem reżysera. Teraz, tworząc autorską, współczesną wersję „Boeinga…”, zadebiutuje jako reżyser. Jakuba znacie doskonale z ról w wielu naszych spektaklach, ale po raz pierwszy spotkamy się z nim w roli reżysera. Na scenie zobaczycie Aleksandrę Bogulewską, Karolinę Kleniewską, Dianę Krupę, Jakuba Kryształa i Sebastiana Jasnocha. W roli Nadii - Arkadiusz Wójcik.

SZALONE NOŻYCZKI
Paul Pörtner

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska (Łódź, ul. Nowogrodzka 2b).

Proszę do mnie podejść… i zapytać o co chcecie…być może pomoże nam to w śledztwie. Przypuszczam, że macie państwo własne poszlaki, które pomogą rozwikłaniu sprawy. (…) Świadkowie będą mogli bezpośrednio zadawać pytania podejrzanym.
Jeden z najchętniej oglądanych łódzkich spektakli. Ciągle zapełniający widownię Powszechnego. Salon fryzjerski „Szalone nożyczki” prowadzony przez mistrza grzebienia i – rzecz jasna – nożyczek, Ola Boskiego odwiedziło już ponad 240.000 osób. Salon słynie z doskonałej obsługi i profesjonalnych usług, niestety na jego nienaruszonej reputacji pojawia się skaza – morderstwo w sąsiadującym z salonem mieszkaniu dokonane przez nieznanego sprawcę. Podejrzani są zarówno pracownicy salonu, jak i jego klienci. I tu do akcji wkraczają… Widzowie. To Państwo biorąc czynny udział w śledztwie wskazują winnego, to dzięki Wam dzielni policjanci mogą odtworzyć feralne zdarzenie z najdrobniejszymi szczegółami, to wreszcie Państwo, Widzowie, decydujecie o zakończeniu sztuki.
Doskonale bawią się i widzowie, i aktorzy na scenie. Doskonałe dialogi i fantastyczna gra aktorów doprowadzają wszystkich do bólów brzucha. Naturalnie ze śmiechu! (Wiadomości Dnia)
Paul Pörtner - urodził się w 1925 r w Wuppertalu, studiował germanistykę, romanistykę i filozofię; od 1958 roku do śmierci mieszkał w Szwajcarii; był pisarzem, badaczem zjawisk kulturowych, reżyserem, kierował zespołem aktorskim, był tłumaczem, wydawcą. Pierwsza amerykańska wersja sztuki Pörtnera nosiła tytuł Kto to zrobił i grana była w GeVa Theatre w Rochester z Brucem Jordanem w roli fryzjera.
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria: Marcin Sławiński
Scenografia: Katarzyna Jarnuszkiewicz/Krzysztof Kelm
Grają: Barbara Lauks, Beata Ziejka, Jakub Kotyński, Piotr Lauks, Artur Majewski, Arkadiusz Wójcik
Prapremiera polska: 27 marca 1999 r.

SZALONE NOŻYCZKI
Paul Pörtner

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska (Łódź, ul. Nowogrodzka 2b).

Proszę do mnie podejść… i zapytać o co chcecie…być może pomoże nam to w śledztwie. Przypuszczam, że macie państwo własne poszlaki, które pomogą rozwikłaniu sprawy. (…) Świadkowie będą mogli bezpośrednio zadawać pytania podejrzanym.
Jeden z najchętniej oglądanych łódzkich spektakli. Ciągle zapełniający widownię Powszechnego. Salon fryzjerski „Szalone nożyczki” prowadzony przez mistrza grzebienia i – rzecz jasna – nożyczek, Ola Boskiego odwiedziło już ponad 240.000 osób. Salon słynie z doskonałej obsługi i profesjonalnych usług, niestety na jego nienaruszonej reputacji pojawia się skaza – morderstwo w sąsiadującym z salonem mieszkaniu dokonane przez nieznanego sprawcę. Podejrzani są zarówno pracownicy salonu, jak i jego klienci. I tu do akcji wkraczają… Widzowie. To Państwo biorąc czynny udział w śledztwie wskazują winnego, to dzięki Wam dzielni policjanci mogą odtworzyć feralne zdarzenie z najdrobniejszymi szczegółami, to wreszcie Państwo, Widzowie, decydujecie o zakończeniu sztuki.
Doskonale bawią się i widzowie, i aktorzy na scenie. Doskonałe dialogi i fantastyczna gra aktorów doprowadzają wszystkich do bólów brzucha. Naturalnie ze śmiechu! (Wiadomości Dnia)
Paul Pörtner - urodził się w 1925 r w Wuppertalu, studiował germanistykę, romanistykę i filozofię; od 1958 roku do śmierci mieszkał w Szwajcarii; był pisarzem, badaczem zjawisk kulturowych, reżyserem, kierował zespołem aktorskim, był tłumaczem, wydawcą. Pierwsza amerykańska wersja sztuki Pörtnera nosiła tytuł Kto to zrobił i grana była w GeVa Theatre w Rochester z Brucem Jordanem w roli fryzjera.
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria: Marcin Sławiński
Scenografia: Katarzyna Jarnuszkiewicz/Krzysztof Kelm
Grają: Barbara Lauks, Beata Ziejka, Jakub Kotyński, Piotr Lauks, Artur Majewski, Arkadiusz Wójcik
Prapremiera polska: 27 marca 1999 r.

VHS

Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4). 

Marcin Bałczewski
"VHS"
Reżyseria: Sławomir Narloch
Scenografia i kostiumy: Maks Mac
Muzyka: Jakub Gawlik
Reżyseria światła: Karolina Gębska
Asystent reżysera: Sebastian Jasnoch
Obsada: Sebastian Jasnoch
Z udziałem Zuzanny Glądys (trąbka)

VHS" to opowieść o mężczyźnie, którego perypetie splatają się nierozerwalnie z przemianami ustrojowymi i gospodarczymi lat 80. i 90. w Polsce. Bohater sztuki postanawia wziąć los w swoje ręce i wpada na pomysł własnego interesu. Zamierza wykorzystać magnetowid ukradziony z transportu towarów wiezionych na Zachód oraz pirackie kasety VHS…

„Interesuje mnie literatura «blisko człowieka» - sztuki, które próbują w teatralne ramy złapać codzienność, historie zwykłych ludzi. «VHS» to przejmująca opowieść o facecie, który wierzy w to, że właśnie nadszedł jego czas. A sposobem na szczęście, dostatek i wolności mają się stać... kasety VHS. Podróżując po całym kraju organizuje pokazy zagranicznych filmów w remizach i wiejskich domach kultury. Wreszcie jest kimś" – mówi Sławomir Narloch.

Amatorskie pokazy filmów są dla mieszkańców wsi powiewem Zachodu, namiastką luksusu niczym pierwszy łyk Coca-Coli. Dla głównego bohatera to „American dream” w polskim wydaniu. - „Mimo, że lata 90. to z naszej perspektywy odległy, mityczny czas, gdy świat stanął otworem i wszystko wydawało się możliwe, mam nieodparte wrażenie, że pęd za sukcesem i za tym, żeby wreszcie być kimś, to opowieść, która trwa i wciąż opisuje naszą codzienność. Żyjemy w repryzie lat 90. Realizujemy w Teatrze Powszechnym komedię, która przeniesie nas w świat opuszczonych CPN-ów, filmów z serii «Rambo» i poloneza z dyndającą zapachową choinką. Czujecie ten zapach, prawda?" – dodaje reżyser.

W spektaklu „VHS” wykorzystywane są wyroby tytoniowe, dym oraz padają słowa powszechnie uważane za obraźliwe.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

SZALONE NOŻYCZKI
Paul Pörtner

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska (Łódź, ul. Nowogrodzka 2b).

Proszę do mnie podejść… i zapytać o co chcecie…być może pomoże nam to w śledztwie. Przypuszczam, że macie państwo własne poszlaki, które pomogą rozwikłaniu sprawy. (…) Świadkowie będą mogli bezpośrednio zadawać pytania podejrzanym.
Jeden z najchętniej oglądanych łódzkich spektakli. Ciągle zapełniający widownię Powszechnego. Salon fryzjerski „Szalone nożyczki” prowadzony przez mistrza grzebienia i – rzecz jasna – nożyczek, Ola Boskiego odwiedziło już ponad 240.000 osób. Salon słynie z doskonałej obsługi i profesjonalnych usług, niestety na jego nienaruszonej reputacji pojawia się skaza – morderstwo w sąsiadującym z salonem mieszkaniu dokonane przez nieznanego sprawcę. Podejrzani są zarówno pracownicy salonu, jak i jego klienci. I tu do akcji wkraczają… Widzowie. To Państwo biorąc czynny udział w śledztwie wskazują winnego, to dzięki Wam dzielni policjanci mogą odtworzyć feralne zdarzenie z najdrobniejszymi szczegółami, to wreszcie Państwo, Widzowie, decydujecie o zakończeniu sztuki.
Doskonale bawią się i widzowie, i aktorzy na scenie. Doskonałe dialogi i fantastyczna gra aktorów doprowadzają wszystkich do bólów brzucha. Naturalnie ze śmiechu! (Wiadomości Dnia)
Paul Pörtner - urodził się w 1925 r w Wuppertalu, studiował germanistykę, romanistykę i filozofię; od 1958 roku do śmierci mieszkał w Szwajcarii; był pisarzem, badaczem zjawisk kulturowych, reżyserem, kierował zespołem aktorskim, był tłumaczem, wydawcą. Pierwsza amerykańska wersja sztuki Pörtnera nosiła tytuł Kto to zrobił i grana była w GeVa Theatre w Rochester z Brucem Jordanem w roli fryzjera.
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria: Marcin Sławiński
Scenografia: Katarzyna Jarnuszkiewicz/Krzysztof Kelm
Grają: Barbara Lauks, Beata Ziejka, Jakub Kotyński, Piotr Lauks, Artur Majewski, Arkadiusz Wójcik
Prapremiera polska: 27 marca 1999 r.

VHS

Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4). 

Marcin Bałczewski
"VHS"
Reżyseria: Sławomir Narloch
Scenografia i kostiumy: Maks Mac
Muzyka: Jakub Gawlik
Reżyseria światła: Karolina Gębska
Asystent reżysera: Sebastian Jasnoch
Obsada: Sebastian Jasnoch
Z udziałem Zuzanny Glądys (trąbka)

VHS" to opowieść o mężczyźnie, którego perypetie splatają się nierozerwalnie z przemianami ustrojowymi i gospodarczymi lat 80. i 90. w Polsce. Bohater sztuki postanawia wziąć los w swoje ręce i wpada na pomysł własnego interesu. Zamierza wykorzystać magnetowid ukradziony z transportu towarów wiezionych na Zachód oraz pirackie kasety VHS…

„Interesuje mnie literatura «blisko człowieka» - sztuki, które próbują w teatralne ramy złapać codzienność, historie zwykłych ludzi. «VHS» to przejmująca opowieść o facecie, który wierzy w to, że właśnie nadszedł jego czas. A sposobem na szczęście, dostatek i wolności mają się stać... kasety VHS. Podróżując po całym kraju organizuje pokazy zagranicznych filmów w remizach i wiejskich domach kultury. Wreszcie jest kimś" – mówi Sławomir Narloch.

Amatorskie pokazy filmów są dla mieszkańców wsi powiewem Zachodu, namiastką luksusu niczym pierwszy łyk Coca-Coli. Dla głównego bohatera to „American dream” w polskim wydaniu. - „Mimo, że lata 90. to z naszej perspektywy odległy, mityczny czas, gdy świat stanął otworem i wszystko wydawało się możliwe, mam nieodparte wrażenie, że pęd za sukcesem i za tym, żeby wreszcie być kimś, to opowieść, która trwa i wciąż opisuje naszą codzienność. Żyjemy w repryzie lat 90. Realizujemy w Teatrze Powszechnym komedię, która przeniesie nas w świat opuszczonych CPN-ów, filmów z serii «Rambo» i poloneza z dyndającą zapachową choinką. Czujecie ten zapach, prawda?" – dodaje reżyser.

W spektaklu „VHS” wykorzystywane są wyroby tytoniowe, dym oraz padają słowa powszechnie uważane za obraźliwe.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

SZALONE NOŻYCZKI
Paul Pörtner

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska (Łódź, ul. Nowogrodzka 2b).

Proszę do mnie podejść… i zapytać o co chcecie…być może pomoże nam to w śledztwie. Przypuszczam, że macie państwo własne poszlaki, które pomogą rozwikłaniu sprawy. (…) Świadkowie będą mogli bezpośrednio zadawać pytania podejrzanym.
Jeden z najchętniej oglądanych łódzkich spektakli. Ciągle zapełniający widownię Powszechnego. Salon fryzjerski „Szalone nożyczki” prowadzony przez mistrza grzebienia i – rzecz jasna – nożyczek, Ola Boskiego odwiedziło już ponad 240.000 osób. Salon słynie z doskonałej obsługi i profesjonalnych usług, niestety na jego nienaruszonej reputacji pojawia się skaza – morderstwo w sąsiadującym z salonem mieszkaniu dokonane przez nieznanego sprawcę. Podejrzani są zarówno pracownicy salonu, jak i jego klienci. I tu do akcji wkraczają… Widzowie. To Państwo biorąc czynny udział w śledztwie wskazują winnego, to dzięki Wam dzielni policjanci mogą odtworzyć feralne zdarzenie z najdrobniejszymi szczegółami, to wreszcie Państwo, Widzowie, decydujecie o zakończeniu sztuki.
Doskonale bawią się i widzowie, i aktorzy na scenie. Doskonałe dialogi i fantastyczna gra aktorów doprowadzają wszystkich do bólów brzucha. Naturalnie ze śmiechu! (Wiadomości Dnia)
Paul Pörtner - urodził się w 1925 r w Wuppertalu, studiował germanistykę, romanistykę i filozofię; od 1958 roku do śmierci mieszkał w Szwajcarii; był pisarzem, badaczem zjawisk kulturowych, reżyserem, kierował zespołem aktorskim, był tłumaczem, wydawcą. Pierwsza amerykańska wersja sztuki Pörtnera nosiła tytuł Kto to zrobił i grana była w GeVa Theatre w Rochester z Brucem Jordanem w roli fryzjera.
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria: Marcin Sławiński
Scenografia: Katarzyna Jarnuszkiewicz/Krzysztof Kelm
Grają: Barbara Lauks, Beata Ziejka, Jakub Kotyński, Piotr Lauks, Artur Majewski, Arkadiusz Wójcik
Prapremiera polska: 27 marca 1999 r.

Grupa krwi

Teatr Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie

Anna Wakulik
"Grupa krwi"
Reżyseria: Wojciech Urbański
Scenografia i kostiumy: Justyna Elminowska
Światła: Paulina Góral
Projekcje: Stanisław Zaleski
Muzyka: Olo Walicki
Obsada: Emilia Komarnicka, Olga Sarzyńska, Łukasz Lewandowski, Dariusz Wnuk

„Grupa krwi” to błyskotliwa i przewrotna opowieść o rodzinnych tajemnicach, które wychodzą na jaw w najmniej spodziewanym momencie – po śmierci dziadka. Testament, który po sobie zostawił, burzy dotychczasowy porządek i zmusza czworo krewnych do konfrontacji z pytaniami o tożsamość, dziedziczenie i… grupę krwi. Bo niby wszyscy mamy taką samą – a jednak ktoś kiedyś uznał, że błękitna krew znaczy więcej niż ta płynąca w żyłach zwykłej wieśniaczki. Czy w dzisiejszej demokracji naprawdę wszyscy mamy równe szanse? A może trzeba sięgnąć głębiej – do korzeni polskiej tożsamości i historii, która wciąż wpływa na naszą codzienność?

„Warszawska premiera na Scenie 61 Teatru Ateneum staje się momentem, w którym tekst Anny Wakulik zyskuje nową intensywność – dzięki świadomej reżyserii Wojciecha Urbańskiego i znakomitemu aktorstwu. […] W realizacji Wojciecha Urbańskiego otrzymujemy spektakl, który nie poprzestaje na powierzchownej warstwie tekstu. To pogłębiona analiza rodzinnych tajemnic i historycznych zaszłości, które odciskają piętno na teraźniejszości. […] Spektakl nie kończy się konkluzją, lecz otwarciem – na refleksję, na niepokój, na możliwość pojednania. Widz wychodzi z pytaniami: Czy nasze pochodzenie musi determinować to, kim jesteśmy i jak układa się nasze życie? Czy możliwe jest pojednanie ponad dziedziczoną krzywdą? I wreszcie – czy przeszłość musi nas dzielić, czy może stać się punktem wspólnym?” - napisał w recenzji w "Teatrze dla Wszystkich" Wiesław Kowalski.

Czas trwania
1 godzina 20 minut (bez przerwy)

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź, ul. Nowogrodzka 2b

Grupa krwi

Teatr Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie

Anna Wakulik
"Grupa krwi"
Reżyseria: Wojciech Urbański
Scenografia i kostiumy: Justyna Elminowska
Światła: Paulina Góral
Projekcje: Stanisław Zaleski
Muzyka: Olo Walicki
Obsada: Emilia Komarnicka, Olga Sarzyńska, Łukasz Lewandowski, Dariusz Wnuk

„Grupa krwi” to błyskotliwa i przewrotna opowieść o rodzinnych tajemnicach, które wychodzą na jaw w najmniej spodziewanym momencie – po śmierci dziadka. Testament, który po sobie zostawił, burzy dotychczasowy porządek i zmusza czworo krewnych do konfrontacji z pytaniami o tożsamość, dziedziczenie i… grupę krwi. Bo niby wszyscy mamy taką samą – a jednak ktoś kiedyś uznał, że błękitna krew znaczy więcej niż ta płynąca w żyłach zwykłej wieśniaczki. Czy w dzisiejszej demokracji naprawdę wszyscy mamy równe szanse? A może trzeba sięgnąć głębiej – do korzeni polskiej tożsamości i historii, która wciąż wpływa na naszą codzienność?

„Warszawska premiera na Scenie 61 Teatru Ateneum staje się momentem, w którym tekst Anny Wakulik zyskuje nową intensywność – dzięki świadomej reżyserii Wojciecha Urbańskiego i znakomitemu aktorstwu. […] W realizacji Wojciecha Urbańskiego otrzymujemy spektakl, który nie poprzestaje na powierzchownej warstwie tekstu. To pogłębiona analiza rodzinnych tajemnic i historycznych zaszłości, które odciskają piętno na teraźniejszości. […] Spektakl nie kończy się konkluzją, lecz otwarciem – na refleksję, na niepokój, na możliwość pojednania. Widz wychodzi z pytaniami: Czy nasze pochodzenie musi determinować to, kim jesteśmy i jak układa się nasze życie? Czy możliwe jest pojednanie ponad dziedziczoną krzywdą? I wreszcie – czy przeszłość musi nas dzielić, czy może stać się punktem wspólnym?” - napisał w recenzji w "Teatrze dla Wszystkich" Wiesław Kowalski.

Czas trwania
1 godzina 20 minut (bez przerwy)

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź, ul. Nowogrodzka 2b

Sprzedaż biletów od 11 marca 2026 od godziny 12:00

Protest kielecki. Do kogo należą Kielce?

Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach

Julia Nowak, Jakub Skrzywanek
"Protest kielecki. Do kogo należą Kielce?"
Reżyseria: Jakub Skrzywanek
Dramaturgia: Julia Nowak, Paweł Sablik
Scenografia, reżyseria świateł: Agata Skwarczyńska
Kostiumy: Lila Dziedzic
Muzyka: Szymon Tomczyk
Choreografia: Agnieszka Kryst
Współpraca reporterska: Piotr Szostak
Konsultacje językowe: Stanisław Cygan
Przygotowanie śpiewu ludowego: Ewa Grochowska
Kapela weselna: Ewa Grochowska, Dorota Murzynowska, Marcin Żytomirski
Wykonanie dekoracji - pająka weselnego wg własnego projektu: Tomasz Arkadiusz Iskierka
Wykonanie haftów na kostiumach wg własnego projektu: Klara Anna Makowczyńska
Obsada: Dagna Dywicka, Klaudia Janas, Beata Wojciechowska, Mateusz Bernacik, Kuba Golla, Łukasz Pruchniewicz, Dawid Żłobiński

Jak zostać właścicielem kamienicy? Gdzie warto szukać mieszkań pod flipa? Komu zaufać podczas wynajmu? Czy da się wyciągnąć 4 miliony złotych od publicznej instytucji za 2 metry kwadratowe? Kiedy taniej kupić i drożej sprzedać? Lepiej jest mieć czy być? Jak przebiegła w Kielcach przemiana ustrojowa w latach 90.? Kto na niej zarobił? Kto stracił? Skąd wzięły się tu kamienice? 

Spektakl „Protest kielecki. Do kogo należą Kielce” to rodzaj performatywnej instalacji dokumentalnej – o prześnionej rewolucji mieszkaniowej w Kielcach i ludziach, którzy na niej skorzystali oraz tych, którzy nadal na niej tracą. A przede wszystkim próba zadania pytania: czy można przeciw temu wszystkiemu zaprotestować?

„Akcja zaczyna się od kursu flippingu, czyli nauki, jak tanio nabyć i przy niskich nakładach drogo sprzedać nieruchomość. Na pytanie prowadzącego, jak łatwo pozyskać mieszkanie, widzowie spontanicznie odpowiedzieli „poznać pana Jerzego", ale przekazanych nam metod było więcej i wszystkie zakładały ignorowanie zasad etycznych. Po tym wstępie cofamy się do końcówki PRL, gdy urzędnicy kieleckiego magistratu inwentaryzowali mienie miejskie, a słabe prawo i giętkie sumienia pozwalały na (dziką) prywatyzację budynków w najlepszych punktach miasta. W tym tych, w których dziś mieści się teatr, i tych, które należały przed wojną do żydowskich Polaków. Ta część opiera się m.in. na protokołach z posiedzeń komisji i artykułach interwencyjnych z ówczesnej prasy. W kolejnej wracamy głębiej w przeszłość. Na chłopskie wesele przychodzi ocalały z Holokaustu Żyd, właściciel gospodarstwa przejętego przez świętujących. Jak to się skończy, łatwo przewidzieć” - napisała w „Polityce” Aneta Kyzioł.

Uwaga! W spektaklu wykorzystywane są: światło stroboskopowe i dym sceniczny. Elementem spektaklu jest interakcja z publicznością. Występują sceny przemocy i wulgaryzmy.
Fragment spektaklu odbywa się na zewnątrz. Prosimy o wzięcie pod uwagę aktualnych warunków pogodowych.

Czas trwania
2 godziny (bez przerwy)

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź, ul. Nowogrodzka 2b

Sprzedaż biletów od 11 marca 2026 od godziny 12:00

Protest kielecki. Do kogo należą Kielce?

Teatr im. Stefana Żeromskiego w Kielcach

Julia Nowak, Jakub Skrzywanek
"Protest kielecki. Do kogo należą Kielce?"
Reżyseria: Jakub Skrzywanek
Dramaturgia: Julia Nowak, Paweł Sablik
Scenografia, reżyseria świateł: Agata Skwarczyńska
Kostiumy: Lila Dziedzic
Muzyka: Szymon Tomczyk
Choreografia: Agnieszka Kryst
Współpraca reporterska: Piotr Szostak
Konsultacje językowe: Stanisław Cygan
Przygotowanie śpiewu ludowego: Ewa Grochowska
Kapela weselna: Ewa Grochowska, Dorota Murzynowska, Marcin Żytomirski
Wykonanie dekoracji - pająka weselnego wg własnego projektu: Tomasz Arkadiusz Iskierka
Wykonanie haftów na kostiumach wg własnego projektu: Klara Anna Makowczyńska
Obsada: Dagna Dywicka, Klaudia Janas, Beata Wojciechowska, Mateusz Bernacik, Kuba Golla, Łukasz Pruchniewicz, Dawid Żłobiński

Jak zostać właścicielem kamienicy? Gdzie warto szukać mieszkań pod flipa? Komu zaufać podczas wynajmu? Czy da się wyciągnąć 4 miliony złotych od publicznej instytucji za 2 metry kwadratowe? Kiedy taniej kupić i drożej sprzedać? Lepiej jest mieć czy być? Jak przebiegła w Kielcach przemiana ustrojowa w latach 90.? Kto na niej zarobił? Kto stracił? Skąd wzięły się tu kamienice? 

Spektakl „Protest kielecki. Do kogo należą Kielce” to rodzaj performatywnej instalacji dokumentalnej – o prześnionej rewolucji mieszkaniowej w Kielcach i ludziach, którzy na niej skorzystali oraz tych, którzy nadal na niej tracą. A przede wszystkim próba zadania pytania: czy można przeciw temu wszystkiemu zaprotestować?

„Akcja zaczyna się od kursu flippingu, czyli nauki, jak tanio nabyć i przy niskich nakładach drogo sprzedać nieruchomość. Na pytanie prowadzącego, jak łatwo pozyskać mieszkanie, widzowie spontanicznie odpowiedzieli „poznać pana Jerzego", ale przekazanych nam metod było więcej i wszystkie zakładały ignorowanie zasad etycznych. Po tym wstępie cofamy się do końcówki PRL, gdy urzędnicy kieleckiego magistratu inwentaryzowali mienie miejskie, a słabe prawo i giętkie sumienia pozwalały na (dziką) prywatyzację budynków w najlepszych punktach miasta. W tym tych, w których dziś mieści się teatr, i tych, które należały przed wojną do żydowskich Polaków. Ta część opiera się m.in. na protokołach z posiedzeń komisji i artykułach interwencyjnych z ówczesnej prasy. W kolejnej wracamy głębiej w przeszłość. Na chłopskie wesele przychodzi ocalały z Holokaustu Żyd, właściciel gospodarstwa przejętego przez świętujących. Jak to się skończy, łatwo przewidzieć” - napisała w „Polityce” Aneta Kyzioł.

Uwaga! W spektaklu wykorzystywane są: światło stroboskopowe i dym sceniczny. Elementem spektaklu jest interakcja z publicznością. Występują sceny przemocy i wulgaryzmy.
Fragment spektaklu odbywa się na zewnątrz. Prosimy o wzięcie pod uwagę aktualnych warunków pogodowych.

Czas trwania
2 godziny (bez przerwy)

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź, ul. Nowogrodzka 2b

Uciekinierki

Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4).

Pierre Palmade i Christophe Duthuron
"Uciekinierki" ("Fugueuses")
Przekład: Barbara Grzegorzewska
Reżyseria: Jerzy Hutek
Współpraca reżyserska: Arkadiusz Wójcik
Ruch sceniczniy: Jarosław Staniek
Scenografia i kostiumy: Wojciech Stefaniak
Obsada: Barbara Szcześniak, Beata Ziejka
 

Zapraszamy na pełną emocji komedię „Uciekinierki”. To historia o kobietach. Bohaterki różni wszystko – wiek, doświadczenie i styl życia. Ich przypadkowe spotkanie staje się okazją do opowiedzenia o sile kobiecej przyjaźni, potrzebie miłości i odwadze bycia sobą. To opowieść o tym, jak często kobiety poświęcają się, stawiając potrzeby innych ponad swoje. Jednak nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o siebie i odnaleźć szczęście... W rolach Margot i Claude zobaczymy Beatę Ziejkę i Barbarę Szcześniak.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

Uciekinierki

Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4).

Pierre Palmade i Christophe Duthuron
"Uciekinierki" ("Fugueuses")
Przekład: Barbara Grzegorzewska
Reżyseria: Jerzy Hutek
Współpraca reżyserska: Arkadiusz Wójcik
Ruch sceniczniy: Jarosław Staniek
Scenografia i kostiumy: Wojciech Stefaniak
Obsada: Barbara Szcześniak, Beata Ziejka
 

Zapraszamy na pełną emocji komedię „Uciekinierki”. To historia o kobietach. Bohaterki różni wszystko – wiek, doświadczenie i styl życia. Ich przypadkowe spotkanie staje się okazją do opowiedzenia o sile kobiecej przyjaźni, potrzebie miłości i odwadze bycia sobą. To opowieść o tym, jak często kobiety poświęcają się, stawiając potrzeby innych ponad swoje. Jednak nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o siebie i odnaleźć szczęście... W rolach Margot i Claude zobaczymy Beatę Ziejkę i Barbarę Szcześniak.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

Uciekinierki

Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4).

Pierre Palmade i Christophe Duthuron
"Uciekinierki" ("Fugueuses")
Przekład: Barbara Grzegorzewska
Reżyseria: Jerzy Hutek
Współpraca reżyserska: Arkadiusz Wójcik
Ruch sceniczniy: Jarosław Staniek
Scenografia i kostiumy: Wojciech Stefaniak
Obsada: Barbara Szcześniak, Beata Ziejka
 

Zapraszamy na pełną emocji komedię „Uciekinierki”. To historia o kobietach. Bohaterki różni wszystko – wiek, doświadczenie i styl życia. Ich przypadkowe spotkanie staje się okazją do opowiedzenia o sile kobiecej przyjaźni, potrzebie miłości i odwadze bycia sobą. To opowieść o tym, jak często kobiety poświęcają się, stawiając potrzeby innych ponad swoje. Jednak nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o siebie i odnaleźć szczęście... W rolach Margot i Claude zobaczymy Beatę Ziejkę i Barbarę Szcześniak.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

Sprzedaż biletów od 11 marca 2026 od godziny 12:00

Uroczystość

Teatr Ludowy w Krakowie

Thomas Vinterberg i Mogens Rukov
"Uroczystość"
Adaptacja sceniczna: Bo hr. Hansen
Przekład: Elżbieta Frątczak- Nowotny
Reżyseria: Małgorzata Bogajewska
Scenografia i kostiumy: Justyna Elminowska
Muzyka: Bartłomiej Woźniak
Choreografia: Maćko Prusak
Reżyseria światła: Dariusz Pawelec
Współpraca dramaturgiczna: Piotr Franasowicz, Tadeusz Łomnicki
Obsada: Marta Bizoń, Maria Chojnacka, Michalina Dworzaczek, Piotr Franasowicz, Krzysztof Górecki, Vitalik Havryla, Małgorzata Kochan, Małgorzata Krzysica, Paweł Kumięga, Roksana Lewak, Justyna Litwic, Tadeusz Łomnicki, Patryk Palusiński, Piotr Piecha, Jagoda Pietruszkówna, Piotr Pilitowski, Ryszard Starosta, Barbara Szałapak, Antoni Włosowicz, Jacek Wojciechowski, Kajetan Wolniewicz, Julia Bednarska/Karina Krychun (wiolonczela) oraz statyści

- Przygotowałem dwie różne mowy, żebyś mógł tato wybrać. Jedna jest zielona, a druga jest żółta.
- Niech będzie zielona...
Ten moment wiele zmienia. Christian, jeden z uczestników tytułowej uroczystości, wygłasza jubileuszową mowę na cześć ojca. Tak zaczyna się rytuał konfrontacji. Uroczystość staje się ceremonią, na którą zaproszone zostają winy, grzechy i demony z przeszłości.

Toasty przeplatają się z oskarżeniami, śmiech z przerażeniem, a rodzinne sekrety wychodzą na światło dzienne z całą swoją brutalnością. Czy winni poniosą konsekwencje? W tym świecie odwróconych obrazów i koślawych sensów trzeba dać głos nigdy nieopowiedzianym historiom. Trzeba zadawać pytanie kim stajemy się, jeśli przez lata funkcjonujemy w kłamstwach i półprawdach. "Bogajewska nie idzie w stronę rekonstrukcji filmowego pierwowzoru. Buduje własną strukturę – pełną napięć, symboli, powracających gestów «Uroczystość» staje się opowieścią o odpowiedzialności i o granicy, którą trzeba przekroczyć, by odzyskać własny głos" - pisała w recenzji Malwina Kiepiel.

"Uroczystość" to pytanie, czy prawda daje jakiekolwiek ukojenie? I komu? Bardziej ofiarom, a może winnym? Co się stało z naszą przyzwoitością? Kiedy to, co „moralne” i „etyczne”, tak bardzo się zdewaluowało? Przeciwstawić się, wykrzyczeć, zawalczyć o oczyszczenie, o prawdę, nawet za cenę utraty rodziny. Tylko jeśli główną więzią rodzinną jest kłamstwo to czy kiedykolwiek to była rodzina...

Nigdy już się nie dowiemy, jak potoczyłaby się kolacja, gdyby jubilat wybrał żółtą mowę… Tylko czy ma to jakiekolwiek znaczenie?

Uwaga: Spektakl dla widzów dorosłych. W spektaklu poruszane są treści dotyczące przemocy seksualnej. Na scenie w formie rekwizytu palone jest cygaro.

Czas trwania
2 godziny 30 minut (bez przerwy)

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź, ul. Nowogrodzka 2b

Sprzedaż biletów od 11 marca 2026 od godziny 12:00

Uroczystość

Teatr Ludowy w Krakowie

Thomas Vinterberg i Mogens Rukov
"Uroczystość"
Adaptacja sceniczna: Bo hr. Hansen
Przekład: Elżbieta Frątczak- Nowotny
Reżyseria: Małgorzata Bogajewska
Scenografia i kostiumy: Justyna Elminowska
Muzyka: Bartłomiej Woźniak
Choreografia: Maćko Prusak
Reżyseria światła: Dariusz Pawelec
Współpraca dramaturgiczna: Piotr Franasowicz, Tadeusz Łomnicki
Obsada: Marta Bizoń, Maria Chojnacka, Michalina Dworzaczek, Piotr Franasowicz, Krzysztof Górecki, Vitalik Havryla, Małgorzata Kochan, Małgorzata Krzysica, Paweł Kumięga, Roksana Lewak, Justyna Litwic, Tadeusz Łomnicki, Patryk Palusiński, Piotr Piecha, Jagoda Pietruszkówna, Piotr Pilitowski, Ryszard Starosta, Barbara Szałapak, Antoni Włosowicz, Jacek Wojciechowski, Kajetan Wolniewicz, Julia Bednarska/Karina Krychun (wiolonczela) oraz statyści

- Przygotowałem dwie różne mowy, żebyś mógł tato wybrać. Jedna jest zielona, a druga jest żółta.
- Niech będzie zielona...
Ten moment wiele zmienia. Christian, jeden z uczestników tytułowej uroczystości, wygłasza jubileuszową mowę na cześć ojca. Tak zaczyna się rytuał konfrontacji. Uroczystość staje się ceremonią, na którą zaproszone zostają winy, grzechy i demony z przeszłości.

Toasty przeplatają się z oskarżeniami, śmiech z przerażeniem, a rodzinne sekrety wychodzą na światło dzienne z całą swoją brutalnością. Czy winni poniosą konsekwencje? W tym świecie odwróconych obrazów i koślawych sensów trzeba dać głos nigdy nieopowiedzianym historiom. Trzeba zadawać pytanie kim stajemy się, jeśli przez lata funkcjonujemy w kłamstwach i półprawdach. "Bogajewska nie idzie w stronę rekonstrukcji filmowego pierwowzoru. Buduje własną strukturę – pełną napięć, symboli, powracających gestów «Uroczystość» staje się opowieścią o odpowiedzialności i o granicy, którą trzeba przekroczyć, by odzyskać własny głos" - pisała w recenzji Malwina Kiepiel.

"Uroczystość" to pytanie, czy prawda daje jakiekolwiek ukojenie? I komu? Bardziej ofiarom, a może winnym? Co się stało z naszą przyzwoitością? Kiedy to, co „moralne” i „etyczne”, tak bardzo się zdewaluowało? Przeciwstawić się, wykrzyczeć, zawalczyć o oczyszczenie, o prawdę, nawet za cenę utraty rodziny. Tylko jeśli główną więzią rodzinną jest kłamstwo to czy kiedykolwiek to była rodzina...

Nigdy już się nie dowiemy, jak potoczyłaby się kolacja, gdyby jubilat wybrał żółtą mowę… Tylko czy ma to jakiekolwiek znaczenie?

Uwaga: Spektakl dla widzów dorosłych. W spektaklu poruszane są treści dotyczące przemocy seksualnej. Na scenie w formie rekwizytu palone jest cygaro.

Czas trwania
2 godziny 30 minut (bez przerwy)

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź, ul. Nowogrodzka 2b

Sprzedaż biletów od 11 marca 2026 od godziny 12:00

U mnie wszystko w porządku

STUDIO teatrgaleria
Teatr Studio im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Warszawie

"U mnie wszystko w porządku"
Reżyseria: Cezary Tomaszewski
Scenariusz, muzyka, teksty piosenek: Norbert Bajan
Współpraca scenariuszowa: Cezary Tomaszewski
Dramaturgia: Iga Gańczarczyk
Konsultacja merytoryczna: Halszka Witkowska
Kostiumy: Norbert Bajan, Cezary Tomaszewski
Światło: Jędrzej Jęcikowski
Producentka: Julia Tyjewska
Obsada: Monika Obara, Cezary Tomaszewski

Cezary – reżyser i partner zmarłego tragicznie Norberta – wraca na scenę, by zrekonstruować jego solowy spektakl. „U mnie wszystko w porządku” – tak brzmiał tytuł tej osobistej, pełnej humoru opowieści, w której Norbert z lekkością i dowcipem mówił o sobie, życiu i codziennych zmaganiach. Po jego śmierci tytuł nabrał gorzkiego znaczenia. Pod warstwą żartów i komediowej formy ukrywały się niewypowiedziane trudności i cierpienie. Jest też osobistym zmaganiem się Cezarego z utratą i tęsknotą. Humor miesza się tu z żalem, śmiech z ciszą, a teatr staje się formą żałoby, przestrzenią pamięci i miłości, a także celebracją życia i twórczości.

„To jedno z nielicznych przedstawień, w których mocny, bezpośredni przekaz edukacyjny nie razi. Przeciwnie – sądzę, że właśnie po to powstało, by dotarło do każdego z nas, że to nieprawda, iż samobójstwa popełniają tylko „inni”. Że to tragedia mogąca dotknąć każdego. Że mamy prawo być wobec niej bezradni, ale i po to, żebyśmy wiedzieli, że w razie czego – możemy liczyć na pomoc” - napisał w recenzji Rafał Turowski. "Skromny, operujący prostymi środkami spektakl silnie oddziałuje na publiczność. (…) Mądry, wart namysłu spektakl teatru faktu. Delikatny, stawiający trudne pytania bez czułostkowego roztkliwiania się" - pisał Tomasz Miłkowski w Tygodniku Przegląd.

To spektakl o samobójstwie i próbie poradzenia sobie bliskich ze śmiercią w wyniku kryzysu suicydalnego. „Żałoba jest w najnowszym teatrze stale powracającym motywem – może to popandemiczny impuls podskórnie domagający się opracowania, może coś jeszcze innego. Dwa lata temu z tematem odchodzenia rodzica mierzył się Mateusz Pakuła w „Jak nie zabiłem swojego ojca i jak bardzo tego żałuję”. […] Anna Smolar wystawiła natomiast w ubiegłym roku dramat Stefana Hertmansa „Antygona w Molenbeek” opowiadający o Nourii, studentce prawa mieszkającej w tytułowej belgijskiej dzielnicy, która po samobójczej śmierci brata w zamachu terrorystycznym walczy o to, by z godnością pochować jego ciało i przeżyć żałobę. Ta sama twórczyni wyreżyserowała także autorski – napisany wspólnie z Tomkiem Śpiewakiem – scenariusz odwołujący się do mitu o Orfeuszu i Eurydyce. Podobnie jak „Antygona w Molenbeek”, „Orfeusz” skupiał się głównie na tych, którzy przeżyli śmierć innych i starają się na różne sposoby odnaleźć w nowej rzeczywistości, już bez bliskich osób. Zbieżny punkt wyjścia obiera Tomaszewski. Jego rekonstrukcja spektaklu Bajana jest próbą poradzenia sobie ze stratą, bólem czy tęsknotą, a zarazem świadectwem, może nawet hołdem dla życia i twórczości zmarłego partnera” - napisała Wiktoria Tabak w Culture.pl.

Uwaga! Spektakl zawiera trudne emocjonalnie treści, w tym odniesienia do samobójstwa i myśli samobójczych.

Czas trwania
1 godzina 15 minut (bez przerwy)

Spektakl prezentowany w Expo-Łódź, al. Politechniki 4

Replay

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź ul. Nowogrodzka 2b

Flavia Coste
"Replay"
Przekład: Witek Stefaniak
Reżyseria: Magdalena Małecka-Wippich
Scenografia i kostiumy: Anna Adamek
Muzyka: Albert Stensen
Multimedia: Jagoda Chalcińska, Ruch sceniczny: Milena Czarnik
Obsada: Filip Jacak, Jakub Kotyński
Ze specjalnym udziałem Anny Seniuk, Pauliny Nadel, Moniki Kępki i Małgorzaty Goździk

Francuska komedia w filmowym klimacie.

Akcja sztuki Flavii Coste rozgrywa się w gabinecie terepeutycznym podczas nietypowej sesji. Pacjent decyduje się zakończyć leczenie, a psychiatra próbuje namówić go, by spróbował jeszcze raz. Na czym polega ta pełna tajemnic gra? Kto tutaj tak naprawdę potrzebuje pomocy? I co ma z tym wszystkim wspólnego Catherine Deneuve?

Jedno jest pewne. Spotkanie obojga wyzwala szereg nieoczekiwanych zdarzeń, stopniowo odkrywając utajone pragnienia, fantazje i problemy bohaterów. A wszystko to w komediowym, inspirowanym filmem noir charakterze.

Flavia Coste to autorka młodego pokolenia, której debiutanckie sztuki zostały bardzo dobrze przyjęte przez francuską krytykę i publiczność. A „Replay” doczekał się scenicznych realizacji we Francji i Niemczech z udziałem uznanych aktorów tamtejszych scen. Spektakl będzie polską prapremierą sztuki.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

Zmiana
Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4). 

Monika Czajkowska
„Zmiana”
Reżyseria (społecznie): Ewa Pilawska
Asystent reżysera: Michał Lacheta
Scenografia i kostiumy: Wojciech Stefaniak
Ruch sceniczny: Jarosław Staniek
Obsada: Marta Jarczewska, Małgorzata Goździk, Michał Lacheta, Kamil Suszczyk/Arkadiusz Wójcik

"Zmiana" w społecznej reżyserii Ewy Pilawskiej to prapremiera w cyklu „Dziecko w sytuacji”. Sztukę specjalnie dla naszego Teatru napisała Monika Czajkowska. Prapremiera odbędzie się w październiku w EXPO-Łódź. Wszystkie przedstawienia adresowane do młodych ludzi będą połączone z warsztatami.

Spektakl podejmować będzie temat ciągłej zmiany, której podlegamy jako ludzie na swojej drodze. Zmiany ciała, mentalności, myślenia. „Zmiana” skupiać będzie się na zmianach dotyczących dojrzewania – przede wszystkim doświadczeń, które stają się udziałem młodych ludzi w momencie, kiedy ich ciała zaczynają się w tym okresie zmieniać i emocji, jakie towarzyszą temu procesowi. Spektakl będzie próbą odpowiedzi na pytanie, czemu wciąż towarzyszy temu tyle wstydu i co można zrobić, aby zmienić taki stan rzeczy. Obok tematu zmian zachodzących w ciele ważnym będzie także temat seksualności nastolatków, która wciąż stanowi tabu, choć jest naturalnym etapem rozwoju psychofizycznego każdego młodego człowieka.

Replay

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź ul. Nowogrodzka 2b

Flavia Coste
"Replay"
Przekład: Witek Stefaniak
Reżyseria: Magdalena Małecka-Wippich
Scenografia i kostiumy: Anna Adamek
Muzyka: Albert Stensen
Multimedia: Jagoda Chalcińska, Ruch sceniczny: Milena Czarnik
Obsada: Filip Jacak, Jakub Kotyński
Ze specjalnym udziałem Anny Seniuk, Pauliny Nadel, Moniki Kępki i Małgorzaty Goździk

Francuska komedia w filmowym klimacie.

Akcja sztuki Flavii Coste rozgrywa się w gabinecie terepeutycznym podczas nietypowej sesji. Pacjent decyduje się zakończyć leczenie, a psychiatra próbuje namówić go, by spróbował jeszcze raz. Na czym polega ta pełna tajemnic gra? Kto tutaj tak naprawdę potrzebuje pomocy? I co ma z tym wszystkim wspólnego Catherine Deneuve?

Jedno jest pewne. Spotkanie obojga wyzwala szereg nieoczekiwanych zdarzeń, stopniowo odkrywając utajone pragnienia, fantazje i problemy bohaterów. A wszystko to w komediowym, inspirowanym filmem noir charakterze.

Flavia Coste to autorka młodego pokolenia, której debiutanckie sztuki zostały bardzo dobrze przyjęte przez francuską krytykę i publiczność. A „Replay” doczekał się scenicznych realizacji we Francji i Niemczech z udziałem uznanych aktorów tamtejszych scen. Spektakl będzie polską prapremierą sztuki.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

Zmiana
Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4). 

Monika Czajkowska
„Zmiana”
Reżyseria (społecznie): Ewa Pilawska
Asystent reżysera: Michał Lacheta
Scenografia i kostiumy: Wojciech Stefaniak
Ruch sceniczny: Jarosław Staniek
Obsada: Marta Jarczewska, Małgorzata Goździk, Michał Lacheta, Kamil Suszczyk/Arkadiusz Wójcik

"Zmiana" w społecznej reżyserii Ewy Pilawskiej to prapremiera w cyklu „Dziecko w sytuacji”. Sztukę specjalnie dla naszego Teatru napisała Monika Czajkowska. Prapremiera odbędzie się w październiku w EXPO-Łódź. Wszystkie przedstawienia adresowane do młodych ludzi będą połączone z warsztatami.

Spektakl podejmować będzie temat ciągłej zmiany, której podlegamy jako ludzie na swojej drodze. Zmiany ciała, mentalności, myślenia. „Zmiana” skupiać będzie się na zmianach dotyczących dojrzewania – przede wszystkim doświadczeń, które stają się udziałem młodych ludzi w momencie, kiedy ich ciała zaczynają się w tym okresie zmieniać i emocji, jakie towarzyszą temu procesowi. Spektakl będzie próbą odpowiedzi na pytanie, czemu wciąż towarzyszy temu tyle wstydu i co można zrobić, aby zmienić taki stan rzeczy. Obok tematu zmian zachodzących w ciele ważnym będzie także temat seksualności nastolatków, która wciąż stanowi tabu, choć jest naturalnym etapem rozwoju psychofizycznego każdego młodego człowieka.

Replay

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź ul. Nowogrodzka 2b

Flavia Coste
"Replay"
Przekład: Witek Stefaniak
Reżyseria: Magdalena Małecka-Wippich
Scenografia i kostiumy: Anna Adamek
Muzyka: Albert Stensen
Multimedia: Jagoda Chalcińska, Ruch sceniczny: Milena Czarnik
Obsada: Filip Jacak, Jakub Kotyński
Ze specjalnym udziałem Anny Seniuk, Pauliny Nadel, Moniki Kępki i Małgorzaty Goździk

Francuska komedia w filmowym klimacie.

Akcja sztuki Flavii Coste rozgrywa się w gabinecie terepeutycznym podczas nietypowej sesji. Pacjent decyduje się zakończyć leczenie, a psychiatra próbuje namówić go, by spróbował jeszcze raz. Na czym polega ta pełna tajemnic gra? Kto tutaj tak naprawdę potrzebuje pomocy? I co ma z tym wszystkim wspólnego Catherine Deneuve?

Jedno jest pewne. Spotkanie obojga wyzwala szereg nieoczekiwanych zdarzeń, stopniowo odkrywając utajone pragnienia, fantazje i problemy bohaterów. A wszystko to w komediowym, inspirowanym filmem noir charakterze.

Flavia Coste to autorka młodego pokolenia, której debiutanckie sztuki zostały bardzo dobrze przyjęte przez francuską krytykę i publiczność. A „Replay” doczekał się scenicznych realizacji we Francji i Niemczech z udziałem uznanych aktorów tamtejszych scen. Spektakl będzie polską prapremierą sztuki.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

Uciekinierki

Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4).

Pierre Palmade i Christophe Duthuron
"Uciekinierki" ("Fugueuses")
Przekład: Barbara Grzegorzewska
Reżyseria: Jerzy Hutek
Współpraca reżyserska: Arkadiusz Wójcik
Ruch sceniczniy: Jarosław Staniek
Scenografia i kostiumy: Wojciech Stefaniak
Obsada: Barbara Szcześniak, Beata Ziejka
 

Zapraszamy na pełną emocji komedię „Uciekinierki”. To historia o kobietach. Bohaterki różni wszystko – wiek, doświadczenie i styl życia. Ich przypadkowe spotkanie staje się okazją do opowiedzenia o sile kobiecej przyjaźni, potrzebie miłości i odwadze bycia sobą. To opowieść o tym, jak często kobiety poświęcają się, stawiając potrzeby innych ponad swoje. Jednak nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o siebie i odnaleźć szczęście... W rolach Margot i Claude zobaczymy Beatę Ziejkę i Barbarę Szcześniak.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

Uciekinierki

Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4).

Pierre Palmade i Christophe Duthuron
"Uciekinierki" ("Fugueuses")
Przekład: Barbara Grzegorzewska
Reżyseria: Jerzy Hutek
Współpraca reżyserska: Arkadiusz Wójcik
Ruch sceniczniy: Jarosław Staniek
Scenografia i kostiumy: Wojciech Stefaniak
Obsada: Barbara Szcześniak, Beata Ziejka
 

Zapraszamy na pełną emocji komedię „Uciekinierki”. To historia o kobietach. Bohaterki różni wszystko – wiek, doświadczenie i styl życia. Ich przypadkowe spotkanie staje się okazją do opowiedzenia o sile kobiecej przyjaźni, potrzebie miłości i odwadze bycia sobą. To opowieść o tym, jak często kobiety poświęcają się, stawiając potrzeby innych ponad swoje. Jednak nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o siebie i odnaleźć szczęście... W rolach Margot i Claude zobaczymy Beatę Ziejkę i Barbarę Szcześniak.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

SZALONE NOŻYCZKI
Paul Pörtner

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska (Łódź, ul. Nowogrodzka 2b).

Proszę do mnie podejść… i zapytać o co chcecie…być może pomoże nam to w śledztwie. Przypuszczam, że macie państwo własne poszlaki, które pomogą rozwikłaniu sprawy. (…) Świadkowie będą mogli bezpośrednio zadawać pytania podejrzanym.
Jeden z najchętniej oglądanych łódzkich spektakli. Ciągle zapełniający widownię Powszechnego. Salon fryzjerski „Szalone nożyczki” prowadzony przez mistrza grzebienia i – rzecz jasna – nożyczek, Ola Boskiego odwiedziło już ponad 240.000 osób. Salon słynie z doskonałej obsługi i profesjonalnych usług, niestety na jego nienaruszonej reputacji pojawia się skaza – morderstwo w sąsiadującym z salonem mieszkaniu dokonane przez nieznanego sprawcę. Podejrzani są zarówno pracownicy salonu, jak i jego klienci. I tu do akcji wkraczają… Widzowie. To Państwo biorąc czynny udział w śledztwie wskazują winnego, to dzięki Wam dzielni policjanci mogą odtworzyć feralne zdarzenie z najdrobniejszymi szczegółami, to wreszcie Państwo, Widzowie, decydujecie o zakończeniu sztuki.
Doskonale bawią się i widzowie, i aktorzy na scenie. Doskonałe dialogi i fantastyczna gra aktorów doprowadzają wszystkich do bólów brzucha. Naturalnie ze śmiechu! (Wiadomości Dnia)
Paul Pörtner - urodził się w 1925 r w Wuppertalu, studiował germanistykę, romanistykę i filozofię; od 1958 roku do śmierci mieszkał w Szwajcarii; był pisarzem, badaczem zjawisk kulturowych, reżyserem, kierował zespołem aktorskim, był tłumaczem, wydawcą. Pierwsza amerykańska wersja sztuki Pörtnera nosiła tytuł Kto to zrobił i grana była w GeVa Theatre w Rochester z Brucem Jordanem w roli fryzjera.
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria: Marcin Sławiński
Scenografia: Katarzyna Jarnuszkiewicz/Krzysztof Kelm
Grają: Barbara Lauks, Beata Ziejka, Jakub Kotyński, Piotr Lauks, Artur Majewski, Arkadiusz Wójcik
Prapremiera polska: 27 marca 1999 r.

Uciekinierki

Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4).

Pierre Palmade i Christophe Duthuron
"Uciekinierki" ("Fugueuses")
Przekład: Barbara Grzegorzewska
Reżyseria: Jerzy Hutek
Współpraca reżyserska: Arkadiusz Wójcik
Ruch sceniczniy: Jarosław Staniek
Scenografia i kostiumy: Wojciech Stefaniak
Obsada: Barbara Szcześniak, Beata Ziejka
 

Zapraszamy na pełną emocji komedię „Uciekinierki”. To historia o kobietach. Bohaterki różni wszystko – wiek, doświadczenie i styl życia. Ich przypadkowe spotkanie staje się okazją do opowiedzenia o sile kobiecej przyjaźni, potrzebie miłości i odwadze bycia sobą. To opowieść o tym, jak często kobiety poświęcają się, stawiając potrzeby innych ponad swoje. Jednak nigdy nie jest za późno, by zawalczyć o siebie i odnaleźć szczęście... W rolach Margot i Claude zobaczymy Beatę Ziejkę i Barbarę Szcześniak.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

SZALONE NOŻYCZKI
Paul Pörtner

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska (Łódź, ul. Nowogrodzka 2b).

Proszę do mnie podejść… i zapytać o co chcecie…być może pomoże nam to w śledztwie. Przypuszczam, że macie państwo własne poszlaki, które pomogą rozwikłaniu sprawy. (…) Świadkowie będą mogli bezpośrednio zadawać pytania podejrzanym.
Jeden z najchętniej oglądanych łódzkich spektakli. Ciągle zapełniający widownię Powszechnego. Salon fryzjerski „Szalone nożyczki” prowadzony przez mistrza grzebienia i – rzecz jasna – nożyczek, Ola Boskiego odwiedziło już ponad 240.000 osób. Salon słynie z doskonałej obsługi i profesjonalnych usług, niestety na jego nienaruszonej reputacji pojawia się skaza – morderstwo w sąsiadującym z salonem mieszkaniu dokonane przez nieznanego sprawcę. Podejrzani są zarówno pracownicy salonu, jak i jego klienci. I tu do akcji wkraczają… Widzowie. To Państwo biorąc czynny udział w śledztwie wskazują winnego, to dzięki Wam dzielni policjanci mogą odtworzyć feralne zdarzenie z najdrobniejszymi szczegółami, to wreszcie Państwo, Widzowie, decydujecie o zakończeniu sztuki.
Doskonale bawią się i widzowie, i aktorzy na scenie. Doskonałe dialogi i fantastyczna gra aktorów doprowadzają wszystkich do bólów brzucha. Naturalnie ze śmiechu! (Wiadomości Dnia)
Paul Pörtner - urodził się w 1925 r w Wuppertalu, studiował germanistykę, romanistykę i filozofię; od 1958 roku do śmierci mieszkał w Szwajcarii; był pisarzem, badaczem zjawisk kulturowych, reżyserem, kierował zespołem aktorskim, był tłumaczem, wydawcą. Pierwsza amerykańska wersja sztuki Pörtnera nosiła tytuł Kto to zrobił i grana była w GeVa Theatre w Rochester z Brucem Jordanem w roli fryzjera.
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria: Marcin Sławiński
Scenografia: Katarzyna Jarnuszkiewicz/Krzysztof Kelm
Grają: Barbara Lauks, Beata Ziejka, Jakub Kotyński, Piotr Lauks, Artur Majewski, Arkadiusz Wójcik
Prapremiera polska: 27 marca 1999 r.

#Otagowani

Autor: Dave Deveau
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria (społecznie): Ewa Pilawska
Twórca autorskich warsztatów: Andrzej Jakubas
Scenografia, kostiumy: Wojciech Stefaniak
Choreografia: Jarosław Staniek
Muzyka (kompozycja i nagranie): Bartosz Adamiak
Reżyseria świateł: Łukasz Broniewski
Obsada: Małgorzata Goździk, Marta Jarczewska, Michał Lacheta
Ze specjalnym udziałem Pauliny Nadel oraz Diany Krupy, Karoliny Krawczyńskiej, Sebastiana Jasnocha i Jakuba Kryształa

Robisz zdjęcie, oznaczasz miejsce, gdzie je zrobiłeś, otagowujesz ludzi, którzy na nim są, dodajesz filtr, wrzucasz je do sieci, a ono obiega cały świat i dociera do milionów. Do sieci trafia dziś wszystko, a anonimowość internetu stwarza złudne poczucie władzy, wolności i bezkarności. Sądzimy, że możemy napisać lub powiedzieć w nim wszystko to, pod czym nie podpisalibyśmy się w realnym świecie. Dla Julii i Kuby - tak, jak dla milionów ludzi - internet jest źródłem lajków, popularności, sympatii innych, ale także narzędziem odwetu. Ale czy zdają sobie sprawę, że w internecie nic nie ginie? Czy świadomi są konsekwencji jakie niesie ze sobą głupi wybryk na imprezie? Czy są tak okrutni, że gotowi byli posunąć się do czegoś podobnego? Czy po prostu chcieli zyskać kilku followersów? I czy jest nadzieja, że cyperprzemoc, hejt i niszczenie innych nie pozostaną bezkarne?

SZALONE NOŻYCZKI
Paul Pörtner

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska (Łódź, ul. Nowogrodzka 2b).

Proszę do mnie podejść… i zapytać o co chcecie…być może pomoże nam to w śledztwie. Przypuszczam, że macie państwo własne poszlaki, które pomogą rozwikłaniu sprawy. (…) Świadkowie będą mogli bezpośrednio zadawać pytania podejrzanym.
Jeden z najchętniej oglądanych łódzkich spektakli. Ciągle zapełniający widownię Powszechnego. Salon fryzjerski „Szalone nożyczki” prowadzony przez mistrza grzebienia i – rzecz jasna – nożyczek, Ola Boskiego odwiedziło już ponad 240.000 osób. Salon słynie z doskonałej obsługi i profesjonalnych usług, niestety na jego nienaruszonej reputacji pojawia się skaza – morderstwo w sąsiadującym z salonem mieszkaniu dokonane przez nieznanego sprawcę. Podejrzani są zarówno pracownicy salonu, jak i jego klienci. I tu do akcji wkraczają… Widzowie. To Państwo biorąc czynny udział w śledztwie wskazują winnego, to dzięki Wam dzielni policjanci mogą odtworzyć feralne zdarzenie z najdrobniejszymi szczegółami, to wreszcie Państwo, Widzowie, decydujecie o zakończeniu sztuki.
Doskonale bawią się i widzowie, i aktorzy na scenie. Doskonałe dialogi i fantastyczna gra aktorów doprowadzają wszystkich do bólów brzucha. Naturalnie ze śmiechu! (Wiadomości Dnia)
Paul Pörtner - urodził się w 1925 r w Wuppertalu, studiował germanistykę, romanistykę i filozofię; od 1958 roku do śmierci mieszkał w Szwajcarii; był pisarzem, badaczem zjawisk kulturowych, reżyserem, kierował zespołem aktorskim, był tłumaczem, wydawcą. Pierwsza amerykańska wersja sztuki Pörtnera nosiła tytuł Kto to zrobił i grana była w GeVa Theatre w Rochester z Brucem Jordanem w roli fryzjera.
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria: Marcin Sławiński
Scenografia: Katarzyna Jarnuszkiewicz/Krzysztof Kelm
Grają: Barbara Lauks, Beata Ziejka, Jakub Kotyński, Piotr Lauks, Artur Majewski, Arkadiusz Wójcik
Prapremiera polska: 27 marca 1999 r.

#Otagowani

Autor: Dave Deveau
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria (społecznie): Ewa Pilawska
Twórca autorskich warsztatów: Andrzej Jakubas
Scenografia, kostiumy: Wojciech Stefaniak
Choreografia: Jarosław Staniek
Muzyka (kompozycja i nagranie): Bartosz Adamiak
Reżyseria świateł: Łukasz Broniewski
Obsada: Małgorzata Goździk, Marta Jarczewska, Michał Lacheta
Ze specjalnym udziałem Pauliny Nadel oraz Diany Krupy, Karoliny Krawczyńskiej, Sebastiana Jasnocha i Jakuba Kryształa

Robisz zdjęcie, oznaczasz miejsce, gdzie je zrobiłeś, otagowujesz ludzi, którzy na nim są, dodajesz filtr, wrzucasz je do sieci, a ono obiega cały świat i dociera do milionów. Do sieci trafia dziś wszystko, a anonimowość internetu stwarza złudne poczucie władzy, wolności i bezkarności. Sądzimy, że możemy napisać lub powiedzieć w nim wszystko to, pod czym nie podpisalibyśmy się w realnym świecie. Dla Julii i Kuby - tak, jak dla milionów ludzi - internet jest źródłem lajków, popularności, sympatii innych, ale także narzędziem odwetu. Ale czy zdają sobie sprawę, że w internecie nic nie ginie? Czy świadomi są konsekwencji jakie niesie ze sobą głupi wybryk na imprezie? Czy są tak okrutni, że gotowi byli posunąć się do czegoś podobnego? Czy po prostu chcieli zyskać kilku followersów? I czy jest nadzieja, że cyperprzemoc, hejt i niszczenie innych nie pozostaną bezkarne?

SZALONE NOŻYCZKI
Paul Pörtner

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska (Łódź, ul. Nowogrodzka 2b).

Proszę do mnie podejść… i zapytać o co chcecie…być może pomoże nam to w śledztwie. Przypuszczam, że macie państwo własne poszlaki, które pomogą rozwikłaniu sprawy. (…) Świadkowie będą mogli bezpośrednio zadawać pytania podejrzanym.
Jeden z najchętniej oglądanych łódzkich spektakli. Ciągle zapełniający widownię Powszechnego. Salon fryzjerski „Szalone nożyczki” prowadzony przez mistrza grzebienia i – rzecz jasna – nożyczek, Ola Boskiego odwiedziło już ponad 240.000 osób. Salon słynie z doskonałej obsługi i profesjonalnych usług, niestety na jego nienaruszonej reputacji pojawia się skaza – morderstwo w sąsiadującym z salonem mieszkaniu dokonane przez nieznanego sprawcę. Podejrzani są zarówno pracownicy salonu, jak i jego klienci. I tu do akcji wkraczają… Widzowie. To Państwo biorąc czynny udział w śledztwie wskazują winnego, to dzięki Wam dzielni policjanci mogą odtworzyć feralne zdarzenie z najdrobniejszymi szczegółami, to wreszcie Państwo, Widzowie, decydujecie o zakończeniu sztuki.
Doskonale bawią się i widzowie, i aktorzy na scenie. Doskonałe dialogi i fantastyczna gra aktorów doprowadzają wszystkich do bólów brzucha. Naturalnie ze śmiechu! (Wiadomości Dnia)
Paul Pörtner - urodził się w 1925 r w Wuppertalu, studiował germanistykę, romanistykę i filozofię; od 1958 roku do śmierci mieszkał w Szwajcarii; był pisarzem, badaczem zjawisk kulturowych, reżyserem, kierował zespołem aktorskim, był tłumaczem, wydawcą. Pierwsza amerykańska wersja sztuki Pörtnera nosiła tytuł Kto to zrobił i grana była w GeVa Theatre w Rochester z Brucem Jordanem w roli fryzjera.
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria: Marcin Sławiński
Scenografia: Katarzyna Jarnuszkiewicz/Krzysztof Kelm
Grają: Barbara Lauks, Beata Ziejka, Jakub Kotyński, Piotr Lauks, Artur Majewski, Arkadiusz Wójcik
Prapremiera polska: 27 marca 1999 r.

#Otagowani

Autor: Dave Deveau
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria (społecznie): Ewa Pilawska
Twórca autorskich warsztatów: Andrzej Jakubas
Scenografia, kostiumy: Wojciech Stefaniak
Choreografia: Jarosław Staniek
Muzyka (kompozycja i nagranie): Bartosz Adamiak
Reżyseria świateł: Łukasz Broniewski
Obsada: Małgorzata Goździk, Marta Jarczewska, Michał Lacheta
Ze specjalnym udziałem Pauliny Nadel oraz Diany Krupy, Karoliny Krawczyńskiej, Sebastiana Jasnocha i Jakuba Kryształa

Robisz zdjęcie, oznaczasz miejsce, gdzie je zrobiłeś, otagowujesz ludzi, którzy na nim są, dodajesz filtr, wrzucasz je do sieci, a ono obiega cały świat i dociera do milionów. Do sieci trafia dziś wszystko, a anonimowość internetu stwarza złudne poczucie władzy, wolności i bezkarności. Sądzimy, że możemy napisać lub powiedzieć w nim wszystko to, pod czym nie podpisalibyśmy się w realnym świecie. Dla Julii i Kuby - tak, jak dla milionów ludzi - internet jest źródłem lajków, popularności, sympatii innych, ale także narzędziem odwetu. Ale czy zdają sobie sprawę, że w internecie nic nie ginie? Czy świadomi są konsekwencji jakie niesie ze sobą głupi wybryk na imprezie? Czy są tak okrutni, że gotowi byli posunąć się do czegoś podobnego? Czy po prostu chcieli zyskać kilku followersów? I czy jest nadzieja, że cyperprzemoc, hejt i niszczenie innych nie pozostaną bezkarne?

Sprzedaż biletów od 11 marca 2026 od godziny 12:00

Pokaz Mistrzowski: Europa

Nowy Teatr w Warszawie w koprodukcji z Théâtre de Liège

"Europa"
Na podstawie "Przysięgi Europy" Wajdiego Mouawada
Przekład: Jacek Poniedziałek
Reżyseria: Krzysztof Warlikowski
Scenografia: Małgorzata Szczęśniak
Reżyseria światła: Felice Ross
Dramaturgia: Piotr Gruszczyński, Anna Lewandowska, Carolin Losch
Muzyka: Paweł Mykietyn
Choreografia: Claude Bardouil
Wideo: Kamil Polak
Obsada: Claude Bardouil, Andrzej Chyra, Magdalena Cielecka, Bartosz Gelner, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Maja Ostaszewska, Magdalena Popławska

Cisza. Przemilczane zbrodnie. Dziedzictwo traum, które wraca po latach.

Wojny, ludobójstwo, masakry cywilów zdarzają się bez przerwy. Świat staje oniemiały na widok kolejnych, coraz bardziej zuchwałych zbrodni i zapomina. Życie toczy się dalej, a bezkarność triumfuje, zachęcając kolejnych morderców do działania.

Krzysztof Warlikowski w swoim teatrze bada problem odpowiedzialności i winy, zakorzeniając nowożytne konflikty w tragedii greckiej. Biorąc na warsztat tekst jednego ze swoich emblematycznych autorów, laureata Europejskiej Nagrody Dramaturgicznej – Wajdiego Mouawada "Europe’s Pledge" ("Przysięga Europy") – poszerza swoje pole badań o terytoria związane z dziedziczeniem traumy. I tu mrok zagarnia nas wszystkich, jesteśmy bowiem wszyscy, bez wyjątku, uwikłani w traumatyczne wydarzenia, niezależnie od tego, czy znaleźliśmy się po stronie ofiar czy oprawców. I nawet jeśli nie braliśmy bezpośrednio udziału w dramatycznych zdarzeniach, wina spada na nas jak klątwa, jest jak znamię. Każda ze współczesnych masakr wpisuje się w pierwotny porządek mordowania, sięgający głęboko, aż do mitologicznych dziejów i boskich gwałtów związanych z pożądaniem ludzkiego ciała.

Teraz wyobraź sobie starą Europę czasami zalaną krwią, a czasami z dystansu przyglądającą się krwawym jatkom, które dzieją się bez przerwy na całym świecie. I pomyśl, czy naprawdę możesz czuć się niewinny? I pamiętaj, że odpowiadasz za to, co czujesz.

Uwaga! W spektaklu poruszane są tematy: traumy, wojny, poronienia, śmierć samobójcza; naturalistyczne i drastyczne opisy: zabójstw, aktów kanibalistycznych, przemocy seksualnej (w tym pedofilskiej); przemoc fizyczna, przemoc seksualna, przemoc na tle etnicznym/narodowym. Na scenie palone są papierosy.

Czas trwania
2 godziny 15 minut (bez przerwy)

Spektakl prezentowany w Expo-Łódź, al. Politechniki 4

Marek Modzelewski
"Kto chce być Żydem?"

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź ul. Nowogrodzka 2b

Reżyseria: Jacek Braciak

Scenografia: Witek Stefaniak
Kostiumy: Ewa Helman-Szczerbic
Obsada: Monika Kępka, Diana Krupa/Paulina Nadel, Beata Ziejka, Marek Kasprzyk, Adam Marjański, Arkadiusz Wójcik

Licencja na korzystanie z Utworów muzycznych została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS

Czarna komedia "Kto chce być Żydem?" w reżyserii Jacka Braciaka opowiada historię rodzinnego spotkania, które nieoczekiwanie obnaża słabości, lęki i zaszłości. Autor sztuki Marek Modzelewski jak zwykle wkłada kij w mrowisko. Portretuje inteligencką rodzinę, która – choć nie chce się do tego przyznać – nie jest wolna od uprzedzeń, kabotynizmu i głęboko zakorzenionego myślenia stereotypami. Jak wykształceni, „obyci” ludzie zareagują, gdy jedno z nich ogłosi, że postanawia przejść na judaizm? Modzelewski stawia przed nami lustro, w którym precyzyjnie odbija się obraz społeczeństwa.

„Sztuka Modzelewskiego jest świetnie napisana i dla mnie jest szczególna, bo porusza wiele kwestii, które mnie od lat zajmują. Żydowskość, tożsamość, nietolerancja, rodzina, miłość – można by długo wymieniać. W wielu kwestiach ta sztuka jest dotkliwa, stawia przed nami lustro. Ale żeby się w tym lustrze przejrzeć, dokonać wiwisekcji, trzeba mieć odwagę na tę konfrontację” – zaznacza Braciak. „Moim zdaniem sztuka «Kto chce być Żydem?» oddziałuje na wielu poziomach, w jej realizacji ważna jest dla mnie równowaga pomiędzy serio a buffo, powagą a ironią. Często o kwestiach bardzo poważnych można mówić, posługując się poczuciem humoru, dystansem, żartem” – dodaje.

Recenzje:

"Jacek Braciak rewelacyjnie zadebiutował jako reżyser spektaklu «Kto chce być Żydem?» Marka Modzelewskiego w Teatrze Powszechnym w Łodzi. [...] Świetnie grają aktorzy: nie bronią swoich postaci, tylko czynią z nich ludzi pełnych niekonsekwencji, bo tacy jesteśmy. Jednych lubimy, innych krytykujemy, co jak pokazuje finał wymaga bezkompromisowości również wobec siebie [...]" (Jacek Cieślak, "Rzeczpospolita")

"Ewa Pilawska z sukcesem i poświęceniem zamienia łódzką scenę w dom komedii i udowadnia, jak wiele może mieścić w sobie ten w Polsce pogardliwie traktowany gatunek. „Kto chce być Żydem?” Braciaka w założeniach Pilawskiej mieści się idealnie. Z początku wywołuje śmiech, bawi znakomicie napisanymi dialogami, ale od pierwszej sceny budzi podskórny niepokój. […] Aktorzy Powszechnego grają znakomicie. Nie idą w gagi, wolą półtony. Ważniejsza jest aura postaci niż mówienie wprost. […] Łódzkie „Kto chce być Żydem?” daje satysfakcję na wielu polach. Bo można wystawiać Modzelewskiego na różne sposoby, bo Braciak udowodnił, że ma słuch do literatury, uważność i czułość wobec aktorów i jest fachowcem pełną gębą. Bo to komedia i nie komedia w jednym. Gustaw Holoubek powtarzał, że granica między buffo i serio w teatrze mieści się na ostrzu noża" (Jacek Wakar, miesięcznik "Kraków i świat")

"To jeden z najlepszych spektakli Powszechnego z ostatnich lat. Warto go obejrzeć - i dla dobrego aktorstwa, i inteligentnej rozrywki" (Izabella Adamczewska, "Gazeta Wyborcza")

W spektaklu padają słowa powszechnie uznawane za obraźliwe.

W trakcie spektaklu wykorzystywane są wyroby tytoniowe.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

VHS

Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4). 

Marcin Bałczewski
"VHS"
Reżyseria: Sławomir Narloch
Scenografia i kostiumy: Maks Mac
Muzyka: Jakub Gawlik
Reżyseria światła: Karolina Gębska
Asystent reżysera: Sebastian Jasnoch
Obsada: Sebastian Jasnoch
Z udziałem Zuzanny Glądys (trąbka)

VHS" to opowieść o mężczyźnie, którego perypetie splatają się nierozerwalnie z przemianami ustrojowymi i gospodarczymi lat 80. i 90. w Polsce. Bohater sztuki postanawia wziąć los w swoje ręce i wpada na pomysł własnego interesu. Zamierza wykorzystać magnetowid ukradziony z transportu towarów wiezionych na Zachód oraz pirackie kasety VHS…

„Interesuje mnie literatura «blisko człowieka» - sztuki, które próbują w teatralne ramy złapać codzienność, historie zwykłych ludzi. «VHS» to przejmująca opowieść o facecie, który wierzy w to, że właśnie nadszedł jego czas. A sposobem na szczęście, dostatek i wolności mają się stać... kasety VHS. Podróżując po całym kraju organizuje pokazy zagranicznych filmów w remizach i wiejskich domach kultury. Wreszcie jest kimś" – mówi Sławomir Narloch.

Amatorskie pokazy filmów są dla mieszkańców wsi powiewem Zachodu, namiastką luksusu niczym pierwszy łyk Coca-Coli. Dla głównego bohatera to „American dream” w polskim wydaniu. - „Mimo, że lata 90. to z naszej perspektywy odległy, mityczny czas, gdy świat stanął otworem i wszystko wydawało się możliwe, mam nieodparte wrażenie, że pęd za sukcesem i za tym, żeby wreszcie być kimś, to opowieść, która trwa i wciąż opisuje naszą codzienność. Żyjemy w repryzie lat 90. Realizujemy w Teatrze Powszechnym komedię, która przeniesie nas w świat opuszczonych CPN-ów, filmów z serii «Rambo» i poloneza z dyndającą zapachową choinką. Czujecie ten zapach, prawda?" – dodaje reżyser.

W spektaklu „VHS” wykorzystywane są wyroby tytoniowe, dym oraz padają słowa powszechnie uważane za obraźliwe.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

Sprzedaż biletów od 11 marca 2026 od godziny 12:00

Pokaz Mistrzowski: Europa

Nowy Teatr w Warszawie w koprodukcji z Théâtre de Liège

"Europa"
Na podstawie "Przysięgi Europy" Wajdiego Mouawada
Przekład: Jacek Poniedziałek
Reżyseria: Krzysztof Warlikowski
Scenografia: Małgorzata Szczęśniak
Reżyseria światła: Felice Ross
Dramaturgia: Piotr Gruszczyński, Anna Lewandowska, Carolin Losch
Muzyka: Paweł Mykietyn
Choreografia: Claude Bardouil
Wideo: Kamil Polak
Obsada: Claude Bardouil, Andrzej Chyra, Magdalena Cielecka, Bartosz Gelner, Małgorzata Hajewska-Krzysztofik, Maja Ostaszewska, Magdalena Popławska

Cisza. Przemilczane zbrodnie. Dziedzictwo traum, które wraca po latach.

Wojny, ludobójstwo, masakry cywilów zdarzają się bez przerwy. Świat staje oniemiały na widok kolejnych, coraz bardziej zuchwałych zbrodni i zapomina. Życie toczy się dalej, a bezkarność triumfuje, zachęcając kolejnych morderców do działania.

Krzysztof Warlikowski w swoim teatrze bada problem odpowiedzialności i winy, zakorzeniając nowożytne konflikty w tragedii greckiej. Biorąc na warsztat tekst jednego ze swoich emblematycznych autorów, laureata Europejskiej Nagrody Dramaturgicznej – Wajdiego Mouawada "Europe’s Pledge" ("Przysięga Europy") – poszerza swoje pole badań o terytoria związane z dziedziczeniem traumy. I tu mrok zagarnia nas wszystkich, jesteśmy bowiem wszyscy, bez wyjątku, uwikłani w traumatyczne wydarzenia, niezależnie od tego, czy znaleźliśmy się po stronie ofiar czy oprawców. I nawet jeśli nie braliśmy bezpośrednio udziału w dramatycznych zdarzeniach, wina spada na nas jak klątwa, jest jak znamię. Każda ze współczesnych masakr wpisuje się w pierwotny porządek mordowania, sięgający głęboko, aż do mitologicznych dziejów i boskich gwałtów związanych z pożądaniem ludzkiego ciała.

Teraz wyobraź sobie starą Europę czasami zalaną krwią, a czasami z dystansu przyglądającą się krwawym jatkom, które dzieją się bez przerwy na całym świecie. I pomyśl, czy naprawdę możesz czuć się niewinny? I pamiętaj, że odpowiadasz za to, co czujesz.

Uwaga! W spektaklu poruszane są tematy: traumy, wojny, poronienia, śmierć samobójcza; naturalistyczne i drastyczne opisy: zabójstw, aktów kanibalistycznych, przemocy seksualnej (w tym pedofilskiej); przemoc fizyczna, przemoc seksualna, przemoc na tle etnicznym/narodowym. Na scenie palone są papierosy.

Czas trwania
2 godziny 15 minut (bez przerwy)

Spektakl prezentowany w Expo-Łódź, al. Politechniki 4

Marek Modzelewski
"Kto chce być Żydem?"

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź ul. Nowogrodzka 2b

Reżyseria: Jacek Braciak

Scenografia: Witek Stefaniak
Kostiumy: Ewa Helman-Szczerbic
Obsada: Monika Kępka, Diana Krupa/Paulina Nadel, Beata Ziejka, Marek Kasprzyk, Adam Marjański, Arkadiusz Wójcik

Licencja na korzystanie z Utworów muzycznych została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS

Czarna komedia "Kto chce być Żydem?" w reżyserii Jacka Braciaka opowiada historię rodzinnego spotkania, które nieoczekiwanie obnaża słabości, lęki i zaszłości. Autor sztuki Marek Modzelewski jak zwykle wkłada kij w mrowisko. Portretuje inteligencką rodzinę, która – choć nie chce się do tego przyznać – nie jest wolna od uprzedzeń, kabotynizmu i głęboko zakorzenionego myślenia stereotypami. Jak wykształceni, „obyci” ludzie zareagują, gdy jedno z nich ogłosi, że postanawia przejść na judaizm? Modzelewski stawia przed nami lustro, w którym precyzyjnie odbija się obraz społeczeństwa.

„Sztuka Modzelewskiego jest świetnie napisana i dla mnie jest szczególna, bo porusza wiele kwestii, które mnie od lat zajmują. Żydowskość, tożsamość, nietolerancja, rodzina, miłość – można by długo wymieniać. W wielu kwestiach ta sztuka jest dotkliwa, stawia przed nami lustro. Ale żeby się w tym lustrze przejrzeć, dokonać wiwisekcji, trzeba mieć odwagę na tę konfrontację” – zaznacza Braciak. „Moim zdaniem sztuka «Kto chce być Żydem?» oddziałuje na wielu poziomach, w jej realizacji ważna jest dla mnie równowaga pomiędzy serio a buffo, powagą a ironią. Często o kwestiach bardzo poważnych można mówić, posługując się poczuciem humoru, dystansem, żartem” – dodaje.

Recenzje:

"Jacek Braciak rewelacyjnie zadebiutował jako reżyser spektaklu «Kto chce być Żydem?» Marka Modzelewskiego w Teatrze Powszechnym w Łodzi. [...] Świetnie grają aktorzy: nie bronią swoich postaci, tylko czynią z nich ludzi pełnych niekonsekwencji, bo tacy jesteśmy. Jednych lubimy, innych krytykujemy, co jak pokazuje finał wymaga bezkompromisowości również wobec siebie [...]" (Jacek Cieślak, "Rzeczpospolita")

"Ewa Pilawska z sukcesem i poświęceniem zamienia łódzką scenę w dom komedii i udowadnia, jak wiele może mieścić w sobie ten w Polsce pogardliwie traktowany gatunek. „Kto chce być Żydem?” Braciaka w założeniach Pilawskiej mieści się idealnie. Z początku wywołuje śmiech, bawi znakomicie napisanymi dialogami, ale od pierwszej sceny budzi podskórny niepokój. […] Aktorzy Powszechnego grają znakomicie. Nie idą w gagi, wolą półtony. Ważniejsza jest aura postaci niż mówienie wprost. […] Łódzkie „Kto chce być Żydem?” daje satysfakcję na wielu polach. Bo można wystawiać Modzelewskiego na różne sposoby, bo Braciak udowodnił, że ma słuch do literatury, uważność i czułość wobec aktorów i jest fachowcem pełną gębą. Bo to komedia i nie komedia w jednym. Gustaw Holoubek powtarzał, że granica między buffo i serio w teatrze mieści się na ostrzu noża" (Jacek Wakar, miesięcznik "Kraków i świat")

"To jeden z najlepszych spektakli Powszechnego z ostatnich lat. Warto go obejrzeć - i dla dobrego aktorstwa, i inteligentnej rozrywki" (Izabella Adamczewska, "Gazeta Wyborcza")

W spektaklu padają słowa powszechnie uznawane za obraźliwe.

W trakcie spektaklu wykorzystywane są wyroby tytoniowe.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

VHS

Spektakl prezentowany w EXPO-Łódź (al. Politechniki 4). 

Marcin Bałczewski
"VHS"
Reżyseria: Sławomir Narloch
Scenografia i kostiumy: Maks Mac
Muzyka: Jakub Gawlik
Reżyseria światła: Karolina Gębska
Asystent reżysera: Sebastian Jasnoch
Obsada: Sebastian Jasnoch
Z udziałem Zuzanny Glądys (trąbka)

VHS" to opowieść o mężczyźnie, którego perypetie splatają się nierozerwalnie z przemianami ustrojowymi i gospodarczymi lat 80. i 90. w Polsce. Bohater sztuki postanawia wziąć los w swoje ręce i wpada na pomysł własnego interesu. Zamierza wykorzystać magnetowid ukradziony z transportu towarów wiezionych na Zachód oraz pirackie kasety VHS…

„Interesuje mnie literatura «blisko człowieka» - sztuki, które próbują w teatralne ramy złapać codzienność, historie zwykłych ludzi. «VHS» to przejmująca opowieść o facecie, który wierzy w to, że właśnie nadszedł jego czas. A sposobem na szczęście, dostatek i wolności mają się stać... kasety VHS. Podróżując po całym kraju organizuje pokazy zagranicznych filmów w remizach i wiejskich domach kultury. Wreszcie jest kimś" – mówi Sławomir Narloch.

Amatorskie pokazy filmów są dla mieszkańców wsi powiewem Zachodu, namiastką luksusu niczym pierwszy łyk Coca-Coli. Dla głównego bohatera to „American dream” w polskim wydaniu. - „Mimo, że lata 90. to z naszej perspektywy odległy, mityczny czas, gdy świat stanął otworem i wszystko wydawało się możliwe, mam nieodparte wrażenie, że pęd za sukcesem i za tym, żeby wreszcie być kimś, to opowieść, która trwa i wciąż opisuje naszą codzienność. Żyjemy w repryzie lat 90. Realizujemy w Teatrze Powszechnym komedię, która przeniesie nas w świat opuszczonych CPN-ów, filmów z serii «Rambo» i poloneza z dyndającą zapachową choinką. Czujecie ten zapach, prawda?" – dodaje reżyser.

W spektaklu „VHS” wykorzystywane są wyroby tytoniowe, dym oraz padają słowa powszechnie uważane za obraźliwe.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

Marek Modzelewski
"Kto chce być Żydem?"

Spektakl prezentowany w Pieter Smit Theater Rock Polska, Łódź ul. Nowogrodzka 2b

Reżyseria: Jacek Braciak

Scenografia: Witek Stefaniak
Kostiumy: Ewa Helman-Szczerbic
Obsada: Monika Kępka, Diana Krupa/Paulina Nadel, Beata Ziejka, Marek Kasprzyk, Adam Marjański, Arkadiusz Wójcik

Licencja na korzystanie z Utworów muzycznych została udzielona przez Stowarzyszenie Autorów ZAiKS

Czarna komedia "Kto chce być Żydem?" w reżyserii Jacka Braciaka opowiada historię rodzinnego spotkania, które nieoczekiwanie obnaża słabości, lęki i zaszłości. Autor sztuki Marek Modzelewski jak zwykle wkłada kij w mrowisko. Portretuje inteligencką rodzinę, która – choć nie chce się do tego przyznać – nie jest wolna od uprzedzeń, kabotynizmu i głęboko zakorzenionego myślenia stereotypami. Jak wykształceni, „obyci” ludzie zareagują, gdy jedno z nich ogłosi, że postanawia przejść na judaizm? Modzelewski stawia przed nami lustro, w którym precyzyjnie odbija się obraz społeczeństwa.

„Sztuka Modzelewskiego jest świetnie napisana i dla mnie jest szczególna, bo porusza wiele kwestii, które mnie od lat zajmują. Żydowskość, tożsamość, nietolerancja, rodzina, miłość – można by długo wymieniać. W wielu kwestiach ta sztuka jest dotkliwa, stawia przed nami lustro. Ale żeby się w tym lustrze przejrzeć, dokonać wiwisekcji, trzeba mieć odwagę na tę konfrontację” – zaznacza Braciak. „Moim zdaniem sztuka «Kto chce być Żydem?» oddziałuje na wielu poziomach, w jej realizacji ważna jest dla mnie równowaga pomiędzy serio a buffo, powagą a ironią. Często o kwestiach bardzo poważnych można mówić, posługując się poczuciem humoru, dystansem, żartem” – dodaje.

Recenzje:

"Jacek Braciak rewelacyjnie zadebiutował jako reżyser spektaklu «Kto chce być Żydem?» Marka Modzelewskiego w Teatrze Powszechnym w Łodzi. [...] Świetnie grają aktorzy: nie bronią swoich postaci, tylko czynią z nich ludzi pełnych niekonsekwencji, bo tacy jesteśmy. Jednych lubimy, innych krytykujemy, co jak pokazuje finał wymaga bezkompromisowości również wobec siebie [...]" (Jacek Cieślak, "Rzeczpospolita")

"Ewa Pilawska z sukcesem i poświęceniem zamienia łódzką scenę w dom komedii i udowadnia, jak wiele może mieścić w sobie ten w Polsce pogardliwie traktowany gatunek. „Kto chce być Żydem?” Braciaka w założeniach Pilawskiej mieści się idealnie. Z początku wywołuje śmiech, bawi znakomicie napisanymi dialogami, ale od pierwszej sceny budzi podskórny niepokój. […] Aktorzy Powszechnego grają znakomicie. Nie idą w gagi, wolą półtony. Ważniejsza jest aura postaci niż mówienie wprost. […] Łódzkie „Kto chce być Żydem?” daje satysfakcję na wielu polach. Bo można wystawiać Modzelewskiego na różne sposoby, bo Braciak udowodnił, że ma słuch do literatury, uważność i czułość wobec aktorów i jest fachowcem pełną gębą. Bo to komedia i nie komedia w jednym. Gustaw Holoubek powtarzał, że granica między buffo i serio w teatrze mieści się na ostrzu noża" (Jacek Wakar, miesięcznik "Kraków i świat")

"To jeden z najlepszych spektakli Powszechnego z ostatnich lat. Warto go obejrzeć - i dla dobrego aktorstwa, i inteligentnej rozrywki" (Izabella Adamczewska, "Gazeta Wyborcza")

W spektaklu padają słowa powszechnie uznawane za obraźliwe.

W trakcie spektaklu wykorzystywane są wyroby tytoniowe.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.

Wściekły

Spektakl prezentowany jest w EXPO-Łódź, al. Politechniki 4

Michele Riml
"Wściekły"
Przekład: Elżbieta Woźniak
Reżyseria (społecznie): Ewa Pilawska
Scenografia: Wojciech Stefaniak
Opracowanie muzyczne: Bartosz Adamiak
Reżyseria świateł: Łukasz Broniewski, Sylwester Wilk
Obsada: Marta Jarczewska, Filip Jacak

Na początku może wydawać się niewinna. Przejawia się w nieszkodliwych słowach, drobnych gestach, niezauważalnie staje się częścią naszej codzienności. Przyzwyczajamy się do niej. Zaczynamy ją przyjmować jako coś naturalnego, nasze granice akceptacji przesuwają się.
P r z e m o c. Pozwalamy jej kiełkować, jest coraz bardziej niebezpieczna. Staje się naturalnym mechanizmem zachowań w domu, fundamentem relacji między ludźmi, modelem funkcjonowania społeczeństwa... Staje się destrukcyjna i trudna do zatrzymania, przybiera formy skrajne, co obserwujemy we współczesnym świecie.

Spektakl „Wściekły”, najnowsza prapremiera w ramach cyklu „Dziecko w sytuacji”, stawia pytania o to, dlaczego nie potrafimy zatrzymać mechanizmu przemocy? Dlaczego przyzwalamy na nią i dlaczego pozwalamy jej się umacniać? Kogo żywi konflikt? I czy jesteśmy w stanie cokolwiek zrobić? Czy i na ile jesteśmy w stanie wyeliminować korzenie przemocy?

W spektaklu padają słowa powszechnie uważane za obraźliwe.

Wstęp na przedstawienie po jego rozpoczęciu jest niemożliwy.